Բարևը և դրա պատմությունը։ Բարևը տարբեր երկրներում

   Ինչպիսի՞ ժեստեր ենք մենք հաճախ օգտագործում: Ո՛չ, խոսքը լավ դաստիարակության մասին չէ, չնայած շատերը,օրինակ,  ամենորյա խոսքում հատուկ ձայնարկություններ և մատներով նշաններ  օգտագործում են  ավելի հաճախ, քան շնչում են: Բայց մեզանից նրանք, ովքեր աշխատանքի կամ ուսման բերումով շփվում են շատ մարդկանց հետ, արտահայտում են այդ խոսքերը կամ անում այդ ժեստերը  շատ անգամ:
   Բարևի պատմության մեջ առաջինը դատարկ ձեռքերի ցուցադրումն է սովորաբար վերջինիս բարձրացումով և թափահարումով: Այդպիսով գրավում էին մարդու ուշադրությունը և  ցույց տալիս, որ զինված չեն: Այդ ժեստը այնքան հին է և հասկանալի ցանկացած կուլտուրայում, որ անգամ տղամարդը «Վոյաջերի» ցուցանակի-աղյուսակի վրա բարևում է այլմոլորակայիններին՝ ձեռքը բարձրացրած: Ողջույնի  հին ձևերից մեկը գրկախառնությունն է: Այն դրված է մեր մեջ ի ծնե՝ սկսած այն պահից, երբ երեխան բնազդով  գրկում է իրեն գրկած մորը: Գրկախառնությունը թերևս միակ ժեստն է, որ տարածված է համարյա բոլոր մշակույթներում: Գրկախառնությունները առաջացնում

են օքսիտոցին հորմոններ, լավացնում են մարդու ինքնազգացողությունը, թուլացնում են և իջեցնում արյան ճնշումը:
   Շուտով ձեռքի թափահարումը կորցրեց իր սկզբնական իմաստը և սկսեց օգտագործվել ինչպես ողջույնի, այնպես էլ հրաժեշտի ժամանակ: Մարդկանց հարաբերությունները դարձան ավելի բարդ և անհատական, այդ իսկ պատճառով նոր դարի սկզբին ողջույնի հիմնական ձևը դարձավ ձեռքսեղմումը: Այն ոչ միայն ցուցադրում էր զենքի բացակայությունը, այլև ծառայում էր որպես բարի կամքի ժեստ,  շփման մեջ մտնելու պատրաստակամություն: Մրցակցության և ագրեսիայի էլեմենտները այստեղ գերիշխում են. այդ ժեստը տալիս էր ֆիզիկական ուժը ցուցաբերելու հնարավորություն: Զրուցակցի ձեռքը ամուր սեղմելը  մինչ հիմա տղամարդկանց մոտ համարվում է ամենատարածված ողջույնի ձևը (մուսուլմանական երկրներում տղամարդու և կնոջ միջև ձեռքսեղմումը արգելված է), այդպես է  նաև  սպորտի համարյա բոլոր  ձևերում: Ձեռքսեղմման քանակի համաշխարհային ռեկորդը գրանցվել է 1977 թվականին (քաղաքապետը մեկ օրվա ընթացքում սեղմել է 11.000 քաղաքացու ձեռք), իսկ տևողությամբ՝ 2013 թվականին, երբ

հայ եւ թուրք դերասանները 43 ժամ ձեռք են սեղմել:  Ձեռքսեղմման միջոցով դուք կարող եք հասկանալ, թե դիմացինը ինչ միտումներ ունի: Եթե դուք մարդուն բարևում եք նկ. 1-ում պատկերված ձևով (ձերը սև  թեզանիքով ձեռքն է), ապա դուք փորձում եք ասել նրան, որ այդ մարդու հետ շփման ժամանակ դուք ուզում եք լինել իրադրության ղեկավարը: Անցկացված հետազոտության արդյունքում պարզվել է, որ հետազոտության մասնակից  54 առաջադեմ և բարձր ղեկավար օղակներին պատկանող մարդկանցից  42-ը ոչ միայն առաջինն են մեկնել ձեռքը, այլև օգտագործել են ձեռքսեղմման հենց այդ տարբերակը:Երբ դուք դիմացինին մեկնում եք ձեռքն այնպես, որ ափը հայտնվում է վերևում (նկ. 2),

դրանով դուք ցույց եք տալիս նրան ձեր հնազանդությունը: Դա երբեմն անհրաժեշտ է լինում այն ժամանակ, երբ դուք ցանկանում եք նախաձեռնությունը տալ դիմացինին կամ թույլ տալ նրան զգալու  իրեն իրավիճակի տերը:
Իսկ երբ բարևելիս երկու ձեռքերն էլ մնում են ուղղահայաց վիճակում (նկ.3),  այդ  ցույց է տալիս, որ երկու մարդիկ էլ մոտենում են իրար փոխըմբռնմամբ և փոխադարձ հարգանքով: Այդպես են հիմնականում բարևում իրար բոլոր սովորական մարդիկ:   Հին ողջույնի  ևս մեկ ձև է խոնարհումը: Բայց եթե բաց ձեռքերը ցույց են տալիս միայն հարձակվելու միտման բացակայություն, ապա խոնարհումը բառիս բուն իմաստով ձեր վիզը դնում է հարվածի տակ: Մեր օրերում խոնարհումը փոխարինվել է ուղղակի գլխի թափահարումով, բայց շատ տեղերում՝  հիմնականում Ասիայում, էթիկետի գլխավոր ցուցանիշը մնում է խոնարհումը: Խոնարհման իմաստը հարգանքի տեսակետից փոխվում է համակերպման, որը նման է նվաստացմանը: Չինական կոուտոու ծիսակատարությունը ներառում է իր մեջ երեքանգամյա ծնկաչոքությունը և իննանգամյա երկրպագությունը: Ռուսիայում ընդունված էր գոտկատեղի  (այդ թվում նաև ձեռքով գետնին դիպչելով) և  բերանքսիվայր խոնարհումը: Կորեացի ձեն-բուդդիստնեը օրական բերանքսիվայր փռվում են 1080 անգամ, սակայն երբեմն նրանք եզրափակվում

են 108-ով:
   Համբույրը՝ որպես ողջույնի ձև, այնքան էլ հին չէ, ինչպես կարող է թվալ: Թե ինչպես և երբ է հայտնվել այդ ողջույնի ձևը, հայտնի չէ:  Հավանական է, որ հնում դա սեքսուալ ենթատեքստ չի ունեցել  և  առաջացել է երեխային կերակրելու պրոցեսից: Այսինքն՝  համբույրը ի սկզբանե եղել է բարեկամական կապի միջոց: Այստեղից է համբույրով ուղեկցվող ժամանակակից ողջույնը (որպես կանոն՝ այտերին), որը, իբր,  մարդկանց մտերմությունն է խորհրդանշում: Ձեռքի  համբույրը խոնարհման և սովորական համբույրի խառնուրդն է: Սլավոնական շատ երկրներում  որպես ողջույն մինչ վերջերս  օգտագործվում էր շուրթերով համբույրը երկու տղամարդկանց միջև: Համբույրի քանակի համաշխարհային ռեկորդը գրանցվել է 1990 թվականին, երբ Վոլֆրամը 8 ժամվա ընթացքում համբուրեց 8001 մարդու:   Էսկիմոսների համբույրը հիմնված է կունիկ ավանդույթի հիման վրա. քիթը և վերին շրթունքը ուժեղ սեղմվում է մյուս մարդու դեմքին (ճակատին կամ այտին), որից հետո կտրուկ ներշնչում է արվում, այնպես որ համբուրողը «ներքաշի» դիմացինի մաշկը և մազերը: Այն, որ էսկիմոսները խուսափում են սովորական համբույրներից, որպեսզի

իրենց մոտ չսառչեն շրթունքները, միֆ է: Ուղղակի դրսում հանդիպման ժամանակ մարմնի միակ բաց տեղերն են վերին շութը, քիթը և աչքերը:
   Նույն ձևով են բարևում միմյանց մաորիները: Այդ ծիսակատարությունը կոչվում է հոնգի: Հանդիպման ժամանակ պետք է քթերով ամուր սեղմվել միմյանց, որից հետո հյուրըդադարում է լինել օտարական և դառնում է համարյա ցեղի անդամ: Ծիսակատարության հիմքում է դրված շնչառության փոխանակումը, քանի որ այն ունի աստվածային ծագում. Տանե աստվածը ներշնչեց մարդու մեջ կյանքը:   Հետաքրքիր է, բայց զինվորական ողջույնը և գլխի ծածկոցի վեր բարձրացումը

հանդիպման ժամանակ ունեն նույն ծագումը: Ընդհանուր կարծիք չկա, բայց հնարավոր է, որ այդ բոլոր ժեստերը առաջացել են ասպետների ողջույնի սովորույթից, որոնք բարձրացնում էին իրենց երեսկալները: Կա նաև կարծիք, որ տվյալ ժեստը ցույց է տալիս, որ դուք հիացած եք զրուցակցի գերազանցությամբ (կոչումով կամ սոցիալական կարգավիճակով ): Այսպես կոչված «հռոմեական ողջույնը»իրականում միջնադարյան գեղանկարիչներին են վերագրում: Ոչ մի ապացույց

չկա, որ հռոմեացիները ողջունել են միմյանց վեր պարզած ձեռքով՝ ի նկատի ունենալով զենքի և վատ մտքերի բացակայությունը:

Աղբյուրը՝  http://operativ.am/?p=45144/

Ռուսերենից թարգմանությունը և նկարները՝  http://www.mirf.ru/Articles/print3872.html

Անի Գասպարյան

Ինչպես նաեւ դիտեք մեր տեսանյութը՝

https://www.youtube.com/watch?v=Sj9heKPPIFc 

Երաժշտաթերապիա

Ինչ է երաժշտաթերապիան և ինչ խնդիրերի համար է բուժում հանդիսանում

Երաժշտական հոգեթերապիան թերապիայի ուղղություններից մեկն է։ Սեանսների ժամանակ միացվում է կամ հանգիստ կամ արագ երաժշտություն (հաշվի առնելով, թե ինչ խնդիր կա մարդու մոտ) և մարդ կտրվում է այս աշխարհից ու կյանքի խնդիրներից, մնում է մենակ իր մտքերի հետ։ Այս թերապիան օգնում է ազատվել տարբեր հոգեկան, շարժողական, լեզվական, հաղորդակցման և իհարկե նյարդահոգեկան խնդիրներից։ Նաև օգտագործվում է  սոմատիկ և հոգեսոմատիկ հիվանդությունների բուժման համար։ Ապացուցված է, որ այն շատ դրական ազդեցություն է թողնում գլխուղեղի արյան շրջանառության կարգավորման, ինչպես նաև Այցգեյմերի ու Պարկինսոնի հիվանդության բուժման դեպքում:

Հոգեբանների այցը "Նոր դպրոց"-Հեքիթաթերապիա

Հունվարի 16 ին, հոգեբանի ակումբն անցկացրեց բավականին արտասովոր, բայց միեւնույն ժամանակ հաճելի եւ օգտակար դաս:
   Ուրիշ բան է սովորելը, ուրիշ բան՝ իմանալը: Մի ամբողջ նյութ հեքիաթաթերապիայի մասին ուսումնասիրելուց, սովորելուց եւ հրատարակելուց հետո, ոչ մեկս չէր պատկերացնի, որ հեքիաթաթերապիան կարող ենք կիրառել գործնականում: Բայց «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում ամեն ինչ էլ իրագործելի է:
   Դասն անցկացրեցինք «Նոր դպրոցի» հինգ տարեկանների հետ: Նրանք ուրախ եւ գրկաբաց ողջունեցին մեզ: Մենք էլ սկսեցինք իրենց հետ շփվել: Ապա ամեն մեկս, մի երեխայի հետ սկսեցինք հորինել հեքիաթ: 

Նախագիծ: Ֆիլմի դիտում

   Ձմեռային ճամբարի ընթացքում իրականացնում ենք նախագիծ «Ֆիլմի դիտում», որի շրջանակներում համեմատելու ենք նախորդ եւ այժմյան սերունդներին, ներկայացնենք առանձնահատկությունները՝ նմանությունները, տարբերությունները:
   Առաջին ֆիլմը Նիդեռլանդներում նկարահանված եւ վերջին շրջանում մեծ տարածում գտած «Хорошие дети не плачут» ֆիլմն է: Այն դուրս է եկել 2012 թվականի փետրվարի 15-ին, ռեժիսորն է Դենիս Բոտսը, եւ ֆիլմն արդեն 281.9 հազար դիտում ունի:
   Ֆիլմը մեծ հոգեբանական ազդեցություն է թողնում յուրաքանչյուր դիտողի վրա: Մենք էլ բացառություն չէինք, չնայած մեզանից շատերը այն դիտում էին երկրորդ անգամ: Տպավորությունները նկարներում՝

Хорошие дети не плачут

Խաղային թերապիա

                    

  Խաղային թերապիան հոգեթերապիայի ուղղություններից է, որը հոգեբանության համեմատաբար նոր ուղղություններից մեկն է, եւ կարեւր է երեխայի համար:  Խաղի միջոցով երեխաները ազատվում են ֆրուստրացիայից, սթրեսներից, հաղթահարում տարբեր դժվարություններ`այդպես նախապատրաստվելով հասուն կյանքի պարտականություններին: Խաղալիս երեխաները դառնում են ավելի ազատ ու անկաշկանդ, ինչպես նաև յուրացնում են նոր հմտություններ:

Գունաթերապիա

Գույները շատ մեծ ազդեցություն են թողնում մեր կյանքի վրա:Դեռևս հնագույն ժամանակներից գույներն օգտագործում էին մարդկանց բուժելու նպատակով: Օրինակ` չինացի բժիշկները լյարդի բուժման համար օգտագործում էին դեղին գույնը: Ավիցեննան իր հայտնի աշխատություններից մեկում գրում էր, որ արյունահոսող մարդկանց խորհուրդ չի տրվում նայել կարմիր գույնին, այլ պետք է նայել կապույտին, որը կօգնի դադարեցնել արյունահոսությունը: Գույների ազդեցությունը օրգանիզմի վրա իսկապես շատ մեծ է:
Լոնդոնում մի կամուրջ կար, որը ներկված էր սև գույնով:

Հեքիաթաթերապիա

Դեռ մանկական տարիքից երեխաներին իրենց կյանքի ընթացքում ուղեկցում են վախերը: Վախը կարող է լինել մթությունից, բարձրությունից, փակ տարածություններից… Իսկ վախի զգացումը իր ֆիզիոլոգիական և վարքային դրսևորումներով անհանգստացրել է մարդուն: Այդ պատճառով մարդիկ դիմում էին ամենատարբեր միջոցների. խմբային պարեր, երգեր, ռիթմիկ շարժումներ կամ էլ, շամանների կողմից կազմակերպվող, տարբեր տեսակի արարողակարգեր, որոնք նպաստում էին վախերը թեթևացնելուն: