Կառլ Յունգը ծնվել է 1875 թվականիհուլիսի 26-ին, փոքրիկ շվեյցարական քաղաքում՝ Կեսվիլում՝ քահանայի ընտանիքում: Հայրը հաճախ էր որդու հետ զրուցում Աստծո, կրոնի մասին և շատ էր ցանկանում, որ Յունգը նույնպես քահանա դառնա, սակայն նա քահանա դառնալու համար չէր ծնվել: 1886 թվականին հայրը Յունգին կրթության է տալիս շվեյցարական լավագույն գիմնազիաներից մեկում: 1895 թվականին նա ընդունվում է Բազելեի բժշկական համալսարան,
որտեղ մեծ հետաքրքրություն էցուցաբերում հոգեբուժության և փիլիսոփայության նկատմամբ:
1900 թվականին Յունգը սկսում է աշխատել Ցյուրիխի հոգեբուժական հիվանդանոցում` որպես հոգեբույժի օգնական:
1902 թվականին նա գրում է իր դոկտորական դիսերտացիան:
1903 թվականի փետրվարի 14-ին ամուսնանում է Էմմա Ռաուշենբախի հետ, ով նրան պարգևում է 1 որդի և 4 աղջիկ:
1907-1913 թվականներին Յունգը համագործակցում է Ֆրեյդի հետ, ով մեծ դեր է խաղում նրա կյանքում: Նա դառնում է հոգեվերլուծությանհետևորդներից մեկը, սակայն հետագայում հրաժարվում էհոգեվերլուծական գաղափարներից և 1911 թվականին դուրս է գալիսհոգեվերլուծության միջազգային ասոցիացիայից:
1912 թվականին գրում է «Լիբիդոյի սիմվոլներ և ձևափոխում» գիրքը,որտեղ ներկայացված գաղափարները լիովին հակասում էին Ֆրեյդիգաղափարներին:Յունգը ստեղծում է սեփական ուղղություն, որը կոչում է անալիտիկ (վերլուծական) հոգեբանություն: Նրա հետագա կյանքը վերաբերում էկոլեկտիվ անգիտակցականի կերպարների ստեղծմանը ևարքետիպերի ուսումնասիրությանը:
1935 թվականին Յունգը դառնում է կիրառական հոգեբանությանհիմնադիր և նախագահ:
1936 թվականին նա նշանակվում է գերմանական հոգեթերապևտիկմիության նախագահ:
1933-1942 թվականներին դասավանդում է Ցյուրիխում, իսկ 1944թվականին` Բազելեյում:
1948 թվականին հիմնադրվում է Յունգի ինստիտուտը:
Անալիտիկ
հոգեբանություն
Անալիտիկ հոգեբանության հիմնադիրը հանդիսանում է Կառլ Գուստավ Յունգը: Յունգն իր ուսանողական տարիներին, ծանոթանալով Ֆրեյդի հետ, դարձավ Ֆրեյդի հոգեվերլուծական տեսության կողմնակիցն ու վաստակելով Ֆրեյդի վստահությունը` ընտրվեց որպես Միջզգային հոգեվերլուծական ասոցիացիայի առաջին նախագահ: Սակայն, հետագայում սկսում է կասկածի տակ դնել կլասիկ հոգեվերլուծության մի շարք կայուն դրույթներ և ավելի լայնացնելով հոգեվերլուծության սահմաններն` անցնում է առասպելաբնության, կրոնների, տարբեր մշակութային արարողությունների ուսումնասիրությանը, որտեղից էլ և տեղի է ունենում նրա և Ֆրեյդի հակասությունն ու տարանջատումը: Յունգը ստեղծում է իր տեսությունը. նա հիմնում է կոլեկտիվ անգիտակցականի մասին տեսություն:
Ի տարբերությու հոգեվերլուծական տեսության, որը խոսում էր միայն անհատական անգիտակցականի մասին, անալիտիկ հոգեբանությունը գտավ, որ անհատական անգիտակցականը, որպես այդպիսին, առանձին գոյություն չունի, այլ կարծես լողում է կոլեկտիվ անգիտակցականի օվկիանում: Նա համարում էր, որ աշխարհում ոչինչ առանձին չի լինում, ամեն ինչ փոխկապակցված է մեկը մյուսի հետ: Անհատական անգիտակցականը բաղկացած էէգոկոմպլեքսներից:
Յունգը կոմպլեքսը չի դիտում որպես բարդույթ: Դա վարքի որոշակի ձև է, որն ուն
ի միջուկ,որը խորքային է և իրենից ներկայացնում էորոշակի արքետիպների
զգացողություններ: Կոմպլեքսն ունի նաև
արտաքին շերտ, այսինքն՝ մեր
վարքիձևերը, մտքեր, զգացմունքները, հիշողությունները,
որոնք կարող են գիտակցվել:
Իսկ միջուկը շատ
խորքային է և այն դժվար է գիտակցել: Սակայն
ինչքան մենք գիտակցում ենք մեր արտաքինվարքի
ձևերը, այնքան ավելի
լավենք ճանաչում մեր միջուկը:
Յունգը ստեղծեց արքետիպերը: Այս տերմինը, մինչ Յունգը նաև օգտագործել են Արիստոտելը, Պլատոնը, այնուհետև Գյոթեն, որը բացի նրանից, որ հիանալի գրող էր, նաև զբաղվում էր երկնային կյանքի ուսումնասիրություններով: Չնայած այս ամենի` արքետիպերը իրենց իսկական հոգեբանական բացատրությունը ստացան Յունգի կողմից: Ըստ Յունգի` դրանք տարբեր ազգերի մոտ գոյություն ուեցող (շատ դեպքերում իրար բավականին նման) մոր, հոր, առասպելաբանական հերոսների, չարի, բարու և այլ տարբեր տարերքներ մարմնավորող ընդհանուր ձևերի մասին մտավոր պատկերացումներն են: Իհարկե յուրաքանչյուր անձի համար այդ համընդհանուր կամ համազգային արքետիպերն ունենում են իրենց անհատական պարունակությունը, միևնույնն է, որոշ ընդհանուր գծեր մնում են, որոնք միավորում են մարդկությանը, նրանց բարոյական արժեքները և հանդիսանում են վախի, հույսի, հավատի օբյեկտներ:
Այսպիսով, արքետիպրերը դրանք բնածին
գաղափարներն են կամ հիշողություն, որոնք մարդկանց մղում են ընկալել, վերապրել և
արտացոլել որոշ իրադարձություններ կոնկրետ ձևերով:
Յունգը հսկայական աշխատանք է տարել տարբեր
ազգերի մշակույթների, ավանդույթների, առասպելների և կրոնների ուսումնասիրության
մեջ, որի շնորհիվ կարողացել է առանձնացնել այն հիմնական վեց արքետիպերը, որոնք
տարբեր ազգերի մոտ տարբեր անվանումներ ունենալով հանդերձ` միավորված են մեկ
համընդհանուր սկզբունքային գծով:
Դրա համար Յունգը արքետիպերն անվանեց ոչ
թե իրենց ազգային անուններով այլ տեսակներով:
Հիմնական վեց արքետիպերն
են`
1. Պերսոնա
2. Ստվեր
3. Անիմա
4. Անիմուս
5. Էգո
6. Ինքնություն
Պերսոնան դա մեր դիմակն է, սեփական անձի ընդունումը, թե ինչպես ենք մենք մեզ դրսևորում տարբեր անձանց հետ, տարբեր վայրերում: Ինչպիսի արտաքին տեսք ենք մատուցում այլ անձանց: Այսինքն, թե ինչ ենք մենք մտածում հենց մեր մասին, հասարկության մեջ մեր դիրքի և վարքի մասին: Դա հենց մեր կարծիքն է մեր մասին և այն մասին, թե ինչպիսի տպավորություն ենք մենք թողնում այլոց վրա:
Ստվերը-դա նույնպես կենտրոն է, բայց ոչ թե գիտակցության, այլ անգիտակցական: Այն դուրս մղված նյութն է: Դա այն ցանկությունները, հիշողություններն ու հույզերն են, որոնք անհատի կողմից ժխտվում են` սոցիալական ստանդարտներին և իդեալներին համապատասախան չլինելու պատճառով:
Անիմա- դա անգիտակցական կյանքի հիմքն է տղամարդու մեջ:
Անիմուս-անգիտակցական տղամարդու հիմքը կնոջ մեջ:
Էգո-դա մեր գիտակցության կենտրոնն է, որը
տրամաբանորեն և նպատակաուղղված ձևով կառավարում և ուղղորդում է մեր
վարքը` մեր նպատակների և օբյեկտիվ պայմանների համապատասխան:
Ինքնությունը դա ամբողջականության մարմնացումն է: Սա այն կետն է, անձի այն կենտրոնը, որտեղ տեղի է ունենում անգիտակցականի և գիտակցականի կորելացում ու ադապտացում, այսինքն տեղի է ունենում փոխզիջում:
Բացի այդ Յունգը առանձնացրեց նաև 4 հոգեկան ֆունկցիաներ, որոնք զույգեր են կազմում: Դրանք են մտածողություն և զգացմունք, որոնք Յունգը համարում էռացիոնալ ֆունկցիաներ զգայությունև ինտուիցիա` իռացիոնալ ֆունկցիաներ:
